تحليلي بر زيست‌پذيري مناطق شهري (نمونه موردي: منطقۀ 1تهران)

ﺑﺮاي رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺪاري، ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ، ﻫﻮﯾﺖ ﻣﮑﺎﻧﯽ و ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺟﻮاﻣﻊ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﻬﺮي دارﯾﻢ ﮐﻪ در آن ﺷﺎﻫﺪ اﺣﯿﺎ و ﺷﻬﺮ ﯾﺎ ﻣﺮاﮐﺰ ﺷﻬﺮي ﺑﺮاي »زﻧﺪﮔﯽ، ﮐﺎر ﺑﺎ ﺣﻀﻮر ﯾﺎ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ زﯾﺮﺳﺎﺧﺖﻫﺎي ﺧﻮب، اﻣﮑﺎﻧﺎت و ﺧﺪﻣﺎت ﻋﻤﻮﻣﯽ، ﺣﻤﻞوﻧﻘﻞ ﻣﺘﻨﻮع و در دﺳﺘﺮس، ﻣﺴﮑﻦ ﻣﻘﺮونﺑﻪﺻﺮﻓﻪ، ﺗﻨﻮع ﻓﺮﺻﺖﻫﺎي ﺷﻐﻠﯽ و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ و ﻣﺤﯿﻂ ﻃﺒﯿﻌﯽ دﻟﭙﺬﯾﺮ ﺑﺮاي ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﻮاﻣﻊ ﻣﺤﻠﯽ ﯾـﺎ ﺑﺎزدﯾﺪﮐﻨﻨـﺪﮔﺎن ﺑﺎﺷﯿﻢ و اﯾﻦ ﻣﻬﻢ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﺤﻘﻖ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺷﻬﺮ زﯾﺴﺖﭘﺬﯾﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﻫﺪف اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺗﺤﻠﯿﻞ و ﺷﻨﺎﺧﺖ زﯾﺴﺖﭘﺬﯾﺮي ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷﻬﺮي ﺗﻬﺮان ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. روش ﭘﮋوﻫﺶ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﺮاي ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﯽ اﺑﻌﺎد ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن زﯾﺴﺖﭘﺬﯾﺮي در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷﻬﺮي ﺗﻬﺮان ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آﺧﺮﯾﻦ آﻣﺎر و اﻃﻼﻋﺎت و اﺑﺰار ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ در ﻗﺎﻟﺐ 11 ﻣﺆﻟﻔﻪ و در ﻣﯿﺎن 10 ﻧﺎﺣﯿﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﯾﮏ ﺗﻬﺮان، ﻣﻮردﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻧﺘﺎﯾﺞ آن ﺑﺎ ﺑﻬﺮهﮔﯿﺮي از ﻣﺪل ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﺎر اﺑﺘﺪا ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ اﻗﺪام ﺑﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎ و اﺳﺘﺨﺮاج ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻮاﻣﻞ دﺧﯿﻞ در ﻣﯿﺰان زﯾﺴﺖﭘﺬﯾﺮي ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪه و ﭘﺲ از آن ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش رﺗﺒﻪﺑﻨﺪي اﻣﺘﯿﺎز اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﺷﺪه، ﻧﻮاﺣﯽ دهﮔﺎﻧﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﯾﮏ ﺗﻬﺮان رﺗﺒﻪﺑﻨﺪي ﺷﺪهاﻧﺪ. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﻪدﺳﺖآﻣﺪه ﻧﺸﺎن مي‌دهد رتبه‌بندي نواحي منطقه يك تهران به ترتيب عبارت است از: ناحيه 1، ناحيه 10، ناحيه 5، ناحيه 4، ناحيه 8، ناحيه 7، ناحيه 6، ناحيه 3، ناحيه 2، ناحيه ۹. در اين رتبه‌بندي ناحيه يك داراي بالاترين رتبه زيست‌پذيري و ناحيه نه به لحاظ زيست‌پذيري در وضعيت نامطلوبي قرار دارد.