طراحي اقليمي؛ نمودي از همسازي با محيط نمونه موردي: اقليم گرم و خشك ايران

بي‌ ترديد شكوفايي و رشد نظام صنعت و اقتصاد كشورهاي پيشرفته را بايد مرهون درك صحيح مفاهيم توسعه و تحقيق و شناخت ارتباط منطقي و برنامه ريزي شده بين اين دو دانست.نقش صنعت ساختمان در بازسازي و توسعه اقتصادي و اجتماعي كشور ايران انكارناپذير است و دستيابي به اهداف بخشي از توسعه كشور، تنها در گرو داشتن نگرشي سيستمي و تلاش در جهت صرفه‌جويي‌هاي اقتصادي در مقياس كلان است. در اين راستا، طراحي اقليمي كه بر توجه به ويژگيهاي اقليمي مناطق مختلف وتاثيرآنها درشكل گيري ساختمانهاي و محيط هاي مسكوني تاكيد دارد، ازسويي بر بالا بردن سطح كيفي آسايش فضاهاي داخلي تاثير گذاشته واز سوي ديگر با تكيه بر انرژي هاي غير فسيلي و كاهش مصرف انرژي هاي فسيلي نقش قابل ملاحظه اي در جلوگيري از انتشار گازهاي گلخانه اي و مخاطرات طبيعي ناشي از آن دارد. اين تحقيق قصد دارد به روشي تحليلي و بر پايه مطالعات اسنادي، ويژگي هاي موثر طراحي اقليمي بر آسايش حرارتي و كاهش مصرف انرژي را مورد بررسي قرار دهد. در اين راستا و با توجه به گستردگي و تنوع اقليمي در ايران و همچنين با توجه به منابع در دسترس، تمركز بر گروه اقليمي گرم و خشك مي باشد.نتايج تحقيق حاضر نشان مي دهد راهكارهاي طراحي اقليمي مي تواند نقش قابل ملاحظه اي در تامين آسايش حرارتي فضاي معماري و كاهش مصرف انرژي و مخاطرات ناشي از روند مصرف كنوني انرژي هاي فسيلي داشته باشد.واژه‌هاي كليدي: طراحي اقليمي، آسايش حرارتي اقليم گرم و خشك، كاهش مصرف در انرژي، مخاطرات طبيعي