تاثير چهار هفته تمرين استقامتي فزاينده بر مقادير پروتئين‌هاي ساركوليپين، FNDC5 و PGC1α در عضلات نعلي و بازكننده طويل انگشتان موش‌هاي صحرايي نر ويستار

زمينه و هدف: يكي از عوامل مهم در جهت افزايش متابوليسم پايه در اثر تمرينات ورزشي، تغييرات سلولي و مولكولي در سطح عضلات مي باشد كه پژوهش حاضر با هدف مشخص كردن تاثير چهار هفته تمرين استقامتي فزاينده بر مقادير پروتئين هاي ساركوليپين (SLN)، FNDC5 و PGC1α در عضلات نعلي (SOL) و بازكننده طويل انگشتان (EDL) در موش هاي صحرايي بالغ نر ويستار، انجام شد.مواد و روش‌ها: در اين پژوهش تجربي، 14 سر موش صحرايي نر بالغ از نژاد ويستار (با سن 11 هفته و ميانگين وزني19.21± 293 گرم) در دو گروه 7 تايي كنترل و تمرين تقسيم بندي شدند. گروه تمرين، 4 هفته و در هر هفته 5 جلسه، تمرينات استقامتي  كه شامل دويدن با شدت 75 تا 80 درصد حداكثر اكسيژن مصرفي را انجام دادند و در همان زمان گروه كنترل هيچگونه تمريني نداشت. رت ها به دليل از بين بردن اثرات حاد ورزشي، 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين تشريح شدند و عضلات كند انقباض (SOL) و تند انقباض(EDL) استخراج گرديد و در نيتروژن مايع منجمد شده و تا زمان آناليز بافت ها در دماي80- درجه سانتي گراد نگهداري شد و سپس ميزان تغييرات پروتئين هاي SLN و FNDC5 و PGC1α عضلاني با روش وسترن بلاتينگ سنجيده شد. داده ها با استفاده از آزمون آماري t مستقل و با سطح معني داري (P≤0.05) مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند.نتايج: تجزيه و تحليل آماري نشان داد، چهار هفته تمرين استقامتي فزاينده باعث تغييرات معني داري در مقادير پروتئين هاي SLN (P= 0.035), FNDC5 (P= 0.02), and PGC1α (P = 0.012) در عضله نعلي، نسبت به گروه كنترل شد. همچنين در عضله EDL تغييرات معني داري در مقادير پروتئين هايSLN (P= 0.01) و FNDC5 (P = 0.043)  در مقايسه با گروه كنترل، مشاهده شد ولي در تغييرات پروتئين PGC1α در عضله EDL نسبت به گروه كنترل، تفاوت معني داري مشاهده نشد (P= 0.17).نتيجه‌گيري: با توجه به پارامترهاي حاصل از مطالعه به نظر مي رسد، فعاليت ورزشي استقامتي مي تواند موجب افزايش ميزان پروتئين هاي مرتبط با گرمازايي و متابوليسم در هر دو نوع تار عضلاني كند و تند انقباض شود.