فراداستان؛ روايت انسان پسامدرن بازخواني و تحليل رمان نوجوان

آگاهي به ويژگي برساختگي زبان، تمركز بشر بر ماهيت علوم و معرفت‏هاي بشري و نقد و واكاوي آن‌ها در قالبِ Meta Post, Anti، فروريزي فراروايت‏ها و فراروي از الگوها و قواعد تثبيت‏شده، بسترساز شكل‏گيري فراداستان، به‏مثابۀ روايت هستي‏شناختي انسان پسامدرن، شد؛ داستاني در پيكرۀ ادبيات/ رمان پسامدرن كه با شگردها و سازِكارهاي مختلف، سيماي نويسنده و عمل نوشتن و روايتگري را آشكار و برجسته مي‏كند. جستار حاضر با توجه به همساني و سنخيت ماهيت فراداستان (شالوده‏شكني، بازي، تعليق، عدم قطعيت و ثبات) با زيست نوجوان كه في‏نفسه در موقعيت آستانه‏اي است و بيشتر و دقيق‏تر از هر دورۀ سني، ويژگي‏هاي نام‏برده را تجربه و زندگي مي‏كند، به واكاوي و تحليل سه رمان نوجوان، امپراتور كلمات از احمد اكبرپور، وقتي مژي گم‏ شد از حميدرضا شاه‏آبادي و ادسون آرانتس و دو ناسيمنتو و خرگوش هيماليايي‏اش از جمشيد خانيان مي‏پردازد. سه رمان نوجوان در دو سطح چارچوب‏شكني فراداستاني در سطح نويسنده و جهان داستان بازخواني و تحليل شد. پژوهش حاضر با تكيه بر آشكارسازي شگردهاي نوشتن داستان، مشاركت نويسنده ـ راوي ـ كاراكتر ـ مخاطب، الگوي روايتِ روايت، گفت‌وگوي سه‏سويه، فراداستان تاريخ‏نگارانه و بينامتنيت نشان مي‏دهد كه چگونه مؤلفه‏هاي نام‏برده داستان را در بستري از بي‏اطميناني مداوم، تعليق و دگرگوني پيش ‏مي‏برند و پايان‏بندي‏هايي همچون بازنويسي كامل داستان، عقب‏نشيني نويسنده از موضع فكري خود و اعتراف نويسنده به عجز و ناتواني خويش را سبب‏ مي‏شوند.