مطالعه ي تطبيقي هامارتيا در روايت تراژيك از ديدگاه ارسطو و جي. هيليس ميلربا تمركز بر نمايشنامه ي اوديپ شاه اثر سوفوكل

در اين مقاله، ديدگاه كلاسيك ارسطو درخصوص هامارتيا در روايت تراژيك با ديدگاه نظريه‏پرداز معاصر روايت، جوزف هيليس ميلر، در همين مورد تطبيق داده شده است. از آنجا كه هر دوي اين نظريه‏پردازان اوديپ‌شاه اثر سوفوكل را به‌عنوان تراژدي نمونه در بررسي خود برگزيده‌اند، مطالعۀ موردي مقالۀ حاضر نيز به همين نمايش‌نامه اختصاص يافته است. پرسش‏هاي پژوهش به اين شرح است: در ديدگاه‏هاي ارسطو و ميلر، چه تفاوت‏ها و شباهت‏هايي دربارۀ هامارتيا در روايت تراژيك و در نمايش‌نامۀ اوديپ‌شاه وجود دارد؟ در ديدگاه‏ ارسطو و ميلر، روايت‏ به چه كار مي‏آيد؟ به‌منظور پاسخ به پرسش تطبيقي پژوهش، اولاً كاركرد روايت به‌طور كلي از ديدگاه ميلر و سپس اين كاركرد در موضوع هامارتيا در روايت تراژدي اوديپ‌شاه واكاوي شد، ثانياً هامارتيا در پيوند با نظريۀ فلسفي وسيع‏تر ارسطو و به‌خصوص نظريۀ اخلاقي‏اش مورد بررسي قرار گرفت و ثالثاً شباهت‏ها و تفاوت‏هاي ديدگاه‏هاي ارسطو و ميلر دربارۀ هامارتيا در روايت تراژيك مطالعه شد. دستاورد اصلي تحقيق اين است كه بنا به نظريۀ كلاسيك، روايت‏ها مي‏توانند با حل كردن تناقض‏هاي موجود در زندگي، به پرسش‏هاي بنيادين هميشگي آدمي دربارۀ نحوۀ كردوكار جهان پاسخ‌هايي روشن و قطعي بدهند؛ درحالي كه در نظريۀ پساساختارگرا روايت‌ها نمي‏توانند چنان پاسخ‏هاي شفاف و مسلّم بدهند و هميشه انسان‏ را در مسير اين پاسخ‏ها، به تكرار روايت‏ها وامي‏دارند.