بررسي ارتباط قند خون ناشتا و با قند بزاق

زمينه و اهداف: درمان‌هاي فعلي ديابت بر اساس پايش سطح گلوكز خون است. در عين حال لازم است روش تشخيصي غيرتهاجمي و مطمئن ديگري نيز طراحي گردد. هدف از مطالعه حاضر تعيين ارتباط قند خون ناشتا و قند بزاق ناشتا بود. روش بررسي: در اين مطالعه مورد-شاهدي 30 بيمار ديابتي (گروه مورد) و 30 نفر غيرديابتي (گروه كنترل) مراجعه كننده به يك بيمارستان نظامي در سال 1398 مورد مطالعه قرار گرفتند. همبستگي بين قند خون ناشتا و قند بزاق ناشتا با آزمون آماري پيرسون بررسي شد. يافته‌ها: ميانگين سن بيماران شركت كننده در مطالعه در گروه كنترل 2.8±55.4 و درگروه بيماران 2±63.7 بود. ميانگين قند خون ناشتا گروه كنترل، 3.3±100.5 و گروه بيماران 3.8±149.2 mg/dL بود كه با يكديگر اختلاف آماري معنادار داشتند (0.001 p). ميانگين قند بزاق ناشتا در گروه كنترل، در افراد غيرديابتي 0.14±0.8 در گروه بيماران 0.35±1.59 mg/dL بود كه با يكديگر اختلاف آماري معنادار داشتند (0.038=p). آزمون آماري پيرسون نشان داد كه همبستگي مثبت بين قند خون ناشتا و قند بزاق ناشتا وجود دارد (0.265=r و 0.042=p). نتيجه‌گيري: استفاده از قند بزاق ناشتا به عنوان يك ابزار غير تهاجمي براي كنترل قند خون در افراد ديابتي امكان پذير است.