بررسي كاربست نشانه‌ي سجاوندي سه نقطه (تعليق) در شعر معاصر

در ادبيات معاصر بويژه شعر نو، حوزه‌ي دلالت‌ها و انتقال معنا از دايره‌ي واژگان به نظام‌هاي گسترده‌اي چون آواها، نوع نوشتار جمله و پاره‌ها، نشانه‌هاي تصويري و ... گسترده شده است كه در ميان آنها، كاربردهاي مجازي از نشانه‌هاي سجاوندي يكي از گزينه‌هاي مطرح در اين زمينه است. در اين ميان، نشانه‌ي تعليق بواسطه‌ي پتانسيل بالا و شمول معنايي، در ميان شاعران معاصر از اقبال بيشتري برخوردار بوده و هست. لذا اين پژوهش سعي دارد با نگاهي تحليلي، معاني محتمل و مشترك شاعران در حوزه‌ي كاربردي سه نقطه را استخراج كرده و در دسته‌بندي آماري، به يك تحليل جامع از آن دست يابد و با بررسي مجموعه‌ي آثار شاملو، ابتهاج، مصدق، براهني، رويايي و گروس عبدالملكيان، هشت معناي مشترك و ويژه‌ را در شعر معاصر تعريف نمايد؛ در نتايج اين پژوهش، هر كدام از آنان در بخشي از آثار شاعران برجسته‌تر بوده و قابليت تركيب و تلفيق با يكديگر را نيز دارا هستند. از سوي ديگر، هر شاعر در گرايش به يك يا چند كاربرد نشانه ي تعليق، به تشخص سبكي رسيده كه در قالب داده‌هاي آماري و تفسير آن ارائه شده است. همچنين نوع و سير كاربرد اين نشانه، ارتباط مستقيم با گذار از مرحله‌ي مدرنيسم به پسامدرن در شعر معاصر دارد.