«صورت‌بندي مفهومي قاعده هاي زرين و سيمين در نهج‌البلاغه»

يكي از عام‌ترين آموزه‌هاي كهن اخلاقي برابر دانستن خود با ديگران، قاعدۀ زرين نام دارد كه در گستره زماني و مكاني از ديرباز مورد توجه مكاتب مختلف قرار گرفته است. اين قاعده به عنوان ارزش و هنجار مهم اخلاقي با اتخاذ ديدگاه ديگري سبب‌ساز درك متقابل افراد از يكديگر شده و خود سنگ بناي موازين ديگر اخلاقي به شمار مي‌رود. لازمه‌ي اجراي اين قاعده شناخت دقيق نيازها، خير و شر ديگران با وجدان خويشتن است. قاعدۀ زرين يعني با ديگران آن‌گونه رفتار كن كه دوست داري با تو رفتار شود و قاعدۀ سيمين، آنچه را براي خود نمي‌پسندي براي ديگران مپسند، بطور صريح و يا با تقريرهاي مختلف در نهج‌البلاغه مورد تاكيد قرار گرفته است. اين پژوهش با روش توصيفي و تحليلي و از طريق گردآوري اطلاعات كتابخانه‌اي سعي در تببين تقريرهاي مختلف قاعدۀ زرين و سيمين در نهج‌البلاغه را دارد. بر اساس نتايج اين بررسي انصاف، عدالت، يكسان‌انگاري منافع خويشتن با ديگران، عيب‌پوشي، هم نشيني با اقشار مختلف جامعه و ادب آموزي خويشتن از جمله صورت‌هاي مفهومي قاعدۀ زرين در كلام امام علي(ع) است.