تحليل فضايي پايداري اقتصادي سكونتگاه‌هاي روستايي در شهرستان لنگرود

در طي دهه هاي گذشته، تضعيف فعاليت‌هاي اقتصادي به دليل شرايط نامناسب بازار، دلالي و معيشتي‌بودن، موجب گسترش فقر، بيكاري پنهان، درآمد پايين و در نهايت موجب ناپايداري اقتصادي سكونتگاه هاي روستايي شده است. يكي از اقدامات مهم شناخت وضع موجود پايداري اقتصادي است تا در برنامه‌ريزي‌ها مورد استفاده قرار گيرد. در اين راستا تحقيق حاضر با هدف شناخت سطح پايداري اقتصادي روستاهاي شهرستان و شناسايي الگوي فضايي آن انجام شده است. جامعه آماري تحقيق، دهياران روستاهاي شهرستان لنگرود است كه تعداد آن‌ها 110 دهيار مي‌باشد. در اين پژوهش براي شناسايي الگوي فضايي پايداري اقتصادي سكونتگاه هاي روستايي شهرستان از آزمون هاي فضايي خودهمبستگي موران عمومي، آماره G، و تحليل لكه‌هاي داغ بهره گرفته شد. نتايج به دست آمده نشان داد الگوي توزيع فضايي پايداري اقتصادي و مولفه هاي آن در سطح روستاهاي شهرستان لنگرود به صورت تصادفي است كه يكي از مهم ترين دلايل آن نيز، تصادفي بودن الگوي توزيع روستاها در سطح شهرستان مي باشد. نتايج مقايسه سطح پايداري اقتصادي روستاها و موقعيت جغرافيايي آن ها (جلگه اي و كوهپايه اي) نشان داد كه روستاهاي پايدار در مناطق جلگه اي شهرستان واقع شده اند و هرچه موقعيت طبيعي و ارتفاعي روستاها به سمت كوهپايه اي پيش مي رود، از ميزان پايداري اقتصادي آن ها كاسته مي شود كه به دليل موقعيت هاي ارتباطي روستاهاي كوهپايه اي و كوهستاني و دوري از شهر، پراكنده بودن و جمعيت پايين، پايين‌بودن سرانه زمين كشاورزي به علت شرايط شيب زمين اين مناطق است.