اثربخشي موسيقي‌درماني بر توجه پايدار و توجه انتخابي كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه- بيش‌فعالي

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي موسيقي درماني بر توجه پايدار و توجه انتخابي كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه-بيش فعالي بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه/ بيش‌فعالي مراجعه‌كننده به مراكز روان‌شناختي شهر گرگان در بهار 1399 بود. از بين آنها 30 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب شدند و به تصادف در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. ابزارهاي اندازه گيري شامل آزمون رنگ - واژه استروپ (مك لئود، 1996) و آزمون عملكرد مداوم (رازولد و همكاران، 1956) بود. براي گروه آزمايش 12 جلسه 60 دقيقه اي برنامه موسيقي درماني ارائه شد ولي گروه كنترل مداخله اي دريافت نكردند. نتايج آزمون تحليل كوواريانس تك متغيري و چندمتغيري نشان داد موسيقي درماني بر بهبود توجه پايدار و توجه انتخابي كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه-بيش فعالي مؤثر است. بنابراين مي توان نتيجه گرفت موسيقي درماني از طريق تحريكات ريتميك منجر به افزايش توجه پايدار و توجه انتخابي در كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه-بيش فعالي شده است.