اثربخشي طرحواره‌درماني بر شيفتگي شغلي و شكوفايي شخصي روان‌درمانگران شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي طرحواره‌درماني بر شيفتگي شغلي و شكوفايي شخصي روان‌درمانگران شهر تهران انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري شامل كليه روان‌درمانگران شهر تهران در سال 1400-1401 بود. تعداد 30 روان‌درمانگر كه ملاك‌هاي ورود به پژوهش را داشتند به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پروتكل طرحواره‌درماني يانگ (2003) در 20 جلسه 60 دقيقه‌اي و پرسشنامه شيفتگي شغلي (WOLF) باكر و دمورتي (2008) و شكوفايي شخصي (FQ) سليماني و همكاران (2015) بود. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. نتايج تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري شيفتگي شغلي و شكوفايي شخصي تفاوت معني‌داري وجود دارد (0/01 P). بر اساس نتايج حاصل از اين پژوهش مي‌توان گفت طرحواره‌درماني بر شيفتگي شغلي و شكوفايي شخصي روان‌درمانگران مؤثر بوده و نتايج آزمون پيگيري حكايت از ماندگاري اين اثر در طول زمان دارد.