روابط ساختاري كمال‌گرايي با رضايت زناشويي: نقش واسطه‌اي انعطاف پذيري روان‌شناختي و باورهاي فراشناختي

اين پژوهش با هدف بررسي روابط ساختاري كمال گرايي با رضايت زناشويي: نقش واسطه اي انعطاف پذيري روان شناختي و باورهاي فراشناختي انجام گرديد. طرح پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش كليه ي افراد متأهل شهر نازك در سال 1400 بودند. 270 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس براي اين پژوهش انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه كمال‌گرايي (PI، هيل و همكاران، 2004)، انعطاف پذيري روان شناختي (AAQII، بوند و همكاران، 2011)، باورهاي فراشناخت (MCQ، هاتون و ولز، 2004) و رضايت زناشويي انريچ (EMS، اولسون، 1999) بودند. داده ها با استفاده از آزمون تحليل مسير تجزيه و تحليل شد. شاخص هاي برازش نشان دهنده برازش مطلوب داده ها با مدل اصلاح شده بود. كمال‌گرايي مثبت و كمال‌گرايي منفي بر روي رضايت زناشويي اثر غيرمستقيم داشتند (p 0/001) و از آنجايي كه اين اثرات از طريق متغيرهاي انعطاف پذيري روان شناختي و باورهاي فراشناختي برآورد شدند، لذا نقش واسطه آن ها در روابط بين كمال‌گرايي منفي و مثبت با رضايت زناشويي تأييد شد (p 0/001). از يافته هاي فوق مي توان نتيجه گرفت كه از آنجا كه رضايت زناشويي از متغيرهاي كمال‌گرايي، باورهاي فراشناختي و انعطاف پذيري روان شناختي تأثير مي پذيرد، بنابراين در روان درماني زوجين بايد به اين متغيرها نيز توجه نمود.