تأثير تغييرپذيري تمرين بر عملكرد شناختي و حركتي كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي – نقص توجه

هدف از پژوهش حاضر تعيين تأثير تغييرپذيري تمرين بر عملكرد شناختي و حركتي در كودكان داراي اختلال بيش فعالي- نقص توجه بود. پژوهش حاضر ازنظر هدف از نوع كاربردي و به لحاظ روش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كودكان پسر بيش‌فعال 9 تا 12 سال شهر تهران در سال تحصيلي 99-1398 بود كه تعداد 36 كودك به شكل هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در سه گروه مشتمل بر تمرينات ثابت (12 نفر)، تمرينات متغير (12 نفر) و گواه (12 نفر) تقسيم شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه كانرز مقياس والدين (CPSQ) و آزمون استروپ (SCWT) بود. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها تحليل واريانس يك‌راهه و تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته هاي پژوهش نشان داد تمرين به شيوه متغير در عملكرد شناختي (تكليف استروپ) و حركتي (پرتاب از بالاي شانه) كودكان داراي اختلال بيش فعالي - نقص توجه تأثير مثبت داشته است (0/05 P). با توجه به يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه تمرين ثابت و متغير يكي از مداخلاتي است كه مي‌تواند در بهبود عملكرد كودكان داراي اختلال بيش فعالي - كمبود توجه مؤثر باشد و در اين ميان اثربخشي تمرين متغير بيشتر است.