اثربخشي آموزش شناختي- رفتاري بر نشخوار فكري و دلزدگي زناشويي در معلمان زن در ايام قرنطينه كرونا

هدف اين پژوهش، تعيين اثربخشي آموزش شناختي-رفتاري بر نشخوار فكري و دلزدگي زناشويي در معلمان زن در ايام قرنطينه كرونا بود. اين پژوهش ازنظر هدف كاربردي، از نوع نيمه آزمايشي و با طرح پيش‌آزمون_پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل معلمان زن در اسلامشهر در سال تحصيلي 1400-1399 بود كه از ميان آن‌ها به شيوه در دسترس 50 شركت‌كننده انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (25 نفر) و گواه (25 نفر) گمارش شدند. برنامه آموزشي شناختي-رفتاري به مدت 12 جلسه، در هر هفته يك جلسه 90 دقيقه‌اي براي گروه آزمايش اجرا شد. پژوهش شامل پرسشنامه نشخوار ذهني (RRS) نولن- هوكسما (1991) و مقياس دلزدگي زناشويي (CBM) پاينز (1996) بود. درنهايت براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش تحليل كوواريانس چند متغيره و نرم‌افزار spss26 استفاده شد. يافته ها نشان داد كه بين دو گروه آزمايش و گواه در متغير نشخوار فكري، در سطح معناداري (0/001 P) تفاوت معناداري وجود دارد و مجذور اتا نشان داد كه 41/1 درصد از واريانس نشخوار فكري، ناشي از شرايط آزمايشي (درمان شناختي-رفتاري) است و همچنين بين دو گروه آزمايش و گواه در متغير دلزدگي زناشويي، در سطح معناداري (0/001 P) تفاوت معنادار وجود دارد و مجذور اتانشان داد كه 39/8 درصد از واريانس دلزدگي زناشويي، ناشي از شرايط آزمايشي (درمان شناختي-رفتاري) است. نتايج بيانگر آن بود كه درمان شناختي رفتاري در كاهش نشخوار فكري و كاهش دلزدگي زناشويي در بين معلمان زن در دوران پاندمي كرونا تأثير قابل ملاحظه اي دارد.