پيش‌بيني سازگاري زناشويي زوجين براساس نيازهاي اساسي روان‌شناختي و خودشيفتگي

پژوهش حاضر با هدف پيش بيني سازگاري زناشويي زوجين براساس نيازهاي اساسي روان‌شناختي و خودشيفتگي انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان متأهل دانشگاه‌هاي آزاد واحد الكترونيك و واحد تهران مركز در سال تحصيلي 1401-1400 بود. بدين منظور 223 نفر دانشجوبان با روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند و به مقياس هاي سازگاري زناشويي (DAS) اسپانير (1976)، نيازهاي بنيادين روان‌شناختي (BPNS) دسي و رايان (2001) و مقياس شخصيت خودشيفته (NPS) راسكين و تري (1988) پاسخ دادند. داده ها با روش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون همزمان تحليل شد. نتايج نشان داد كه بين خودمختاري، ارتباط، شايستگي و سازگاري زناشويي زوجين رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (0/05 p)، ولي بين خودشيفتگي و سازگاري زناشويي رابطه معناداري وجود ندارد (0/05 p). همچنين نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه نيازهاي اساسي روان شناختي حدود 0/22 درصد از واريانس متغير وابسته را تبيين مي كند. براساس يافته ها مي‌توان گفت كه نيازهاي اساسي روان شناختي به ويژه خودمختاري نقش اساسي در سازگاري زناشويي زوجين دارند.