الگوي ساختاري سازگاري تحصيلي بر اساس راهبردهاي يادگيري و سبك‌هاي يادگيري با نقش واسطه‌اي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در دانشجويان

هدف از پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه اي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در رابطه بين راهبردهاي يادگيري و سبك‌هاي يادگيري با سازگاري تحصيلي دانشجويان بود. پژوهش حاضر به لحاظ روش، توصيفي- همبستگي مي­باشد. جامعه آماري تمام دانشجويان دانشگاه شهيد باهنر كرمان در سال تحصيلي 1401-1400 (12614) بوده كه از بين آنها  693 (446 دختر و 247 پسر) دانشجو به شيوه تصادفي ساده بعنوان نمونه انتخاب گرديدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از سياهه سبك‌هاي يادگيري كلب (LSI2، كلب، 1985)، پرسشنامه راهبردهاي انگيزشي براي يادگيري (MSLQ، پنتريج و همكاران، 1993)، پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان (CERQ، گارنفسكي و همكاران، 2001) و مقياس سازگاري تحصيلي (AAS، اندرسون و همكاران، 2016) استفاده شد. به منظور تجزيه و تحليل داده ها، از مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته‌ها نشان دهنده برازش مطلوب داده‌ها با الگوي پيشنهادي پژوهش بود. نتايج بيان‌كننده رابطه مستقيم بين راهبردهاي يادگيري و سبك‌هاي يادگيري با سازگاري تحصيلي (0/05 P ) و ارتباط بين راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان با سازگاري تحصيلي بود(0/05 P ). همچنين راهبردهاي مثبت تنظيم شناختي هيجان، ارتباط بين راهبردهاي يادگيري و سبك‌هاي يادگيري با سازگاري تحصيلي را ميانجي‌گري كرده است (0/01 P ) و راهبردهاي منفي تنظيم شناختي هيجان، فقط رابطه راهبردهاي يادگيري با سازگاري تحصيلي را واسطه‌گري كرده است (0/01 P ). بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، راهبردهاي يادگيري، سبك‌هاي يادگيري و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان را به‌عنوان عوامل پيش‌بيني كننده سازگاري تحصيلي در روش‌هاي يادگيري- ياددهي و برنامه‌هاي پيشگيري توسط دانشجويان، مدرسان، مشاوران و مديران دانشگاه‌ها در نظر گرفته شود.