پيش بيني نشانه هاي اختلال بدريخت انگاري بدني براساس ميزان استفاده از شبكه هاي اجتماعي و مكانيزم هاي دفاعي در مراجعان مراكز جراحي زيبايي

هدف پژوهش حاضر پيش بيني نشانه هاي اختلال بدريخت انگاري بدني براساس  ميزان استفاده از شبكه هاي اجتماعي و مكانيزم هاي دفاعي  در مراجعان مراكز جراحي زيبايي بود. پژوهش به روش توصيفي – همبستگي صورت گرفت. جامعه آماري پژوهش شامل مراجعه كنندگان به مراكز جراحي زيبايي شهر تهران در سال 1400-1401 بود. از اين جامعه تعداد 120 نفر به صورت نمونه گيري خوشه اي به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نگراني از بدشكلي (DCQ) استوزين و همكاران (1998)، پرسشنامه سنجش ميزان استفاده از شبكه هاي اجتماعي كريميان و همكاران (1398) و پرسشنامه سبك هاي دفاعي (DSQ) اندروز و همكاران (1993) بود. از آزمون همبستگي پيرسون و آزمون رگرسيون چندگانه براي تحليل داده ها استفاده شد. نتايج نشان داد كه استفاده از شبكه هاي اجتماعي (0/02=P و 0/22=β) و دو سبك دفاعي رشدنايافته (0/05=P و 0/21=β) و روان رنجور (0/01=P و 0/29-=β)  پيش بيني كننده بدريخت انگاري بدني هستند ولي سبك رشديافته پيش بيني كننده معناداري براي بدريخت انگاري بدني نبود (0/54=P و 0/06=β). همچنين متغيرهاي پيش بين پژوهش قادر به پيش بيني 7 درصد از واريانس متغير ملاك در مراجعان به مراكز جراحي زيبايي بودند. نتيجه پژوهش حاضر نشان مي دهد كه توجه به مكانيزم هاي دفاعي و استفاده از شبكه هاي اجتماعي مجازي توسط روان شناسان مي تواند به تبيين بدريخت انگاري بدني در مراجعه كنندگان به مراكز جراحي زيبايي كمك نمايد.