نقش واسطه‌اي ادراك سربار بودن و ايده‌پردازي خودكشي در رابطه بين تعارض والد– نوجوان با جرح خويشتن غير خودكشي‎‌گرا

اين پژوهش با هدف تعيين نقش واسطه‌اي ادراك سربار بودن و ايده‌پردازي خودكشي در رابطه بين تعارض والد - نوجوان با جرح خويشتن غيرخودكشي‌گرا اجرا شد. جامعه‌آماري پژوهش دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصيلي 98-99 به تعداد  224400 نفر بود. 420 نفر به شيوه نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب و به مقياس ايده‌پردازي خودكشي بك (BSSI، بك و همكاران، 1979)، سياهه آسيب به خود (SHI، سانسون و همكاران، 1998)، پرسشنامه رفتار متعارض (CBQ، رابين و فاستر، 1989)  و پرسشنامه نيازهاي بين فردي (INQ، ون‌آردن و همكاران، 2012) پاسخ دادند.  تحليل داده‌ها با روش تحليل مسير نشان داد، تعارض والد – نوجوان با  ادراك سربار بودن، ايده‌پردازي خودكشي و جرح خويشتن غيرخودكشي‌گرا ارتباط مستقيم معنادار (0/01 P) و ايده‌پردازي خودكشي و ادراك سربار بودن با جرح خويشتن غيرخودكشي‌گرا ارتباط مستقيم معنادار (0/01 P) و تعارض والد – نوجوان با جرح خويشتن غيرخودكشي‌گرا از طريق ادراك سربار بودن و ايده‌پردازي خودكشي ارتباط غيرمستقيم و معناداري (0/01 P) بودند. نتايج اين پژوهش نشان داد تعارض والد – نوجوان با واسطه‌گري ادراك سربار بودن و ايده‌پردازي خودكشي جرح خويشتن غيرخودكشي‌گرا را تبيين مي‌كند و اينكه مدل از برازش مطلوبي برخوردار بوده است. براساس يافته‌هاي فوق مي‌توان نتيجه گرفت ادراك سربار بودن و ايده‌پردازي خودكشي نقش واسطه‌اي را در رابطه بين تعارض والد – نوجوان و جرح خويشتن غيرخودكشي‌گرا ايفا مي‌كنند.