مقايسه اثربخشي درمان گروهي فراشناختي و فعال‌سازي رفتاري بر احساس گناه در زنان مبتلا به اختلال ديس‌تايميك

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان فراشناختي و درمان فعال‌سازي رفتاري بر احساس گناه در زنان مبتلا به اختلال ديس‌تايميك بود. پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه كنترل با پيگيري بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان داراي اختلال ديس‌تايمي مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي روان‌شناسي مستقر در منطقه 8 شهر تهران در سال 1400 بود كه تعداد 45 نفر به شيوه هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل قرار گرفتند. ابزار اين پژوهش پرسشنامه احساس گناه كوگلر و جونز (1992) (CJGFQ) بود. براي گروه آزمايش اول درمان فراشناخت (ولز، 2009) و براي گروه آزمايش دوم درمان فعال‌سازي رفتاري (ديميدجيان و همكاران، 2008) در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي هفته‌اي دوبار برگزار شد. داده‌ها با بهره‌گيري از تحليل واريانس آميخته تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج تحليل واريانس نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري احساس گناه و مؤلفه‌هايش تفاوت معناداري وجود دارد (0/05 p). نتايج نشان داد هردو مداخله در احساس گناه و مؤلفه‌هايش اثربخش بودند اما مداخله فعال‌سازي رفتار اثربخشي بيشتري را نشان مي‌دهد و بين دو درمان تفاوت معنادار مشاهده شد (0/05 p). بر اساس نتايج اين مطالعه مي‌توان گفت كه به دليل تأثير بيشتري كه درمان فعال‌سازي رفتاري بر كاهش احساس گناه دارد مي‌تواند به تنهايي و يا با درمان مكمل در كاهش احساس گناه ناشي از افسردگي در زنان مبتلا به اختلال ديس‌تايميك مؤثر باشد.