نقش ميانجي تاب ‎آوري روانشناختي در رابطه بين پريشاني روانشناختي و انزواي اجتماعي با بهزيستي روانشناختي بهبود يافتگان كوويد-19

هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي تاب‎آوري در رابطه بين پريشاني روانشناختي و انزواي اجتماعي با بهزيستي روانشناختي بهبوديافتگان كوويد-19 بود. اين پژوهش، از نوع توصيفي- همبستگي و بر مبناي تحليل مسير بود. جامعه آماري شامل تمامي بهبوديافتگان بيماري كوويد-19 در زمستان1400 بود كه تعداد270 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس پريشاني‎ روانشناختي (K-10)، انزواي‎ اجتماعي (SIQ)، بهزيستي ‎روانشناختي (RSPWB)، تاب‎آوري (CD-RISC) بود. داده‎ها با روش‎هاي ضرايب همبستگي پيرسون و تحليل مسير تحليل شدند. يافته‎ها نشان داد مسيرمستقيم پريشاني‎ روانشناختي به تاب‎آوري ‎روانشناختي و بهزيستي ‎روانشناختي اثر معنادار داشت (0/05 P). همچنين مسيرمستقيم انزواي‎اجتماعي به تاب‎آوري ‎روانشناختي معنادار بود (0/05 P). پريشاني ‎‎روانشناختي با ميانجيگري تاب‎آوري ‎‎روانشناختي بر بهزيستي ‎روانشناختي اثر معنادار غيرمستقيم داشت (0/05 P). انزواي‎اجتماعي با ميانجيگري تاب‎آوري‎ روانشناختي بر بهزيستي ‎روانشناختي اثر معنادار غيرمستقيم داشت (0/05 P )، كه اين حاكي از برازش مطلوب بود. نتايج نشان داد كه انزواي اجتماعي و پريشاني روانشناختي به واسطه كاهش تاب‎آوري روانشناختي بر بهزيستي روانشناختي در بين بهبوديافتگان كوويد-19 نقش دارد.