تأثير تمرينات پيلاتس با و بدون استفاده از سطح ناپايدار بر تعادل عملكردي و ثبات مركزي زنان سالمند

مقدمه و اهداف يكي از موضوعات مهم سالمندان، نقص تعادل و سقوط‌هاي مكرر است كه ارتباط مستقيمي با تغييرات در ساختار و عملكرد بدن آن‌ها دارد. امروزه محققين به‌دنبال راهكارهاي نوين و ايمن براي بهبود وضعيت تعادلي سالمندان هستند. هدف از اين مطالعه، مقايسه تأثير تمرينات پيلاتس در سطح پايدار و ناپايدار بر تعادل عملكردي و ثبات مركزي زنان سالمند مي‌باشد.مواد و روش‌ها اين پژوهش از نوع نيمه‌تجربي وجامعه آماري اين تحقيق سالمندان ساكن در مركز سالمندان شهر رشت بود. از بين جامعه آماري، 36 زن سالمند 60-75 سال به‌طور غيرتصادفي هدفمند براساس معيارهاي ورود و خروج انتخاب شدند. در 3 گروه تمرينات پيلاتس بر سطح پايدار، گروه پيلاتس بر سطح ناپايدار (فوم) و گروه كنترل به‌طور تصادفي تقسيم شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي زمان برخاستن و رفتن، تعادل پيشرفته فولرتون و آزمون مك‌گيل جمع‌آوري شدند. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از تحليل آنووا يك‌طرفه براي مقايسات بين گروهي و تعقيبي بونفروني براي مقايسات دو به دوي بين گروهي و از آزمون تي زوجي براي مقايسات درون‌گروهي در سطح معناداري p 0/05 انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد تفاوت معناداري بين گروه‌هاي پيلاتس در سطح پايدار و ناپايدار (فوم) با گروه كنترل بر تعادل عملكردي و ثبات مركزي زنان سالمند وجود دارد، درحالي‌كه تفاوت معناداري بين نتايج گروه تمرين پيلاتس بر روي سطح پايدار با گروه تمرين پيلاتس بر سطح ناپايدار مشاهده نشد (p 0/05)نتيجه‌گيري بنابراين توصيه مي‌شود براي دست‌يابي هرچه بيشتر سالمندان به استقلال فردي از تمرينات پيلاتس با و بدون استفاده از سطح ناپايدار براي سالمندان به‌ويژه ساكنين در مراكز سالمندان كه به‌دليل كم‌تحركي از استقلال فردي كمتري برخوردارند، استفاده كنند.