صحيحين (بخاري و مسلم) و اعتماد به روايات نواصب

از شرائط قطعي اعتبار حديث نزد اهل سنت، عدالت راوي است، يكي از اموري كه بر عدالت راوي خدشه وارد مي نمايد نصب و عناد با اهل بيت(ع) و در رأس آنها علي(ع) است؛ در ميان اهل سنت، «صحيحين» از بالاترين اعتبار برخوردارند و رواياتشان، بدون نياز به بررسي، پذيرفته مي شود. سؤال اين است كه آيا اين شرط از عدالت راوي – كه موجب اطمينان از صحت روايت است - در اين دو كتاب رعايت شده است؟ انصاف و تحقيق و حتي اعتراف برخي دانشمندان اهل سنت، حاكي از عدم وجود اين شرط در راويان صحيحين است. از جمله اينكه آنها، به برخي از نواصب اعتماد كرده و در صحيحين از آنها نقل حديث نموده اند كه اين امر مي تواند پايه هاي اعتماد مطلق به آنها را سست نمايد. پژوهش حاضر كه بر روش توصيفي – تحليلي استوار است به بررسي اين امر مبادرت نموده و با تكيه بر منابع اهل سنت، به معرفي تعدادي از راويان ناصبي در روايات صحيحين پرداخته است.