ريشه ‏هاي ناامني در فلسفه سياسي مدرن؛ بازسازي انتقادي ‏انسان‏ شناسي فلسفي توماس‏‏ هابز

اين مقاله با پرسش از امنيت در فلسفه سياسي‏‏ هابز به اين مهم ‏مي ‏پردازد كه چرا قدرت و امنيت در دولت مدرن با هم پيوند داشته و از نقش فضيلت ‏مندانه انسان در ‏تأمين‏ و گسترش امنيت در جامعه غفلت شده است. به بيان ديگر ناامني در دوران معاصر و به‏ خصوص در پي ‏شكل ‏گيري‏ تجربه‏ هاي جهاني از لوياتان به مثابه تنها ساختار مشروع و ‏مؤثر‏ قدرت در جوامع و مناسبات ‏بين‏ المللي‏، بيش از آن كه ناشي از منازعات قدرت در ميان دولت‏ ها باشد، ريشه در نوع ‏‏انسان ‏شناسي ‏‏هابز دارد كه خود مباني نظري و تأسيسي دولت مدرن محسوب ‏مي‏ گردد. اين پژوهش با بهره ‏مندي از نظريه بازسازي انتقادي كه بر محور منطق دروني ‏‏انسان‏ شناسي ‏‏هابز پيش ‏مي‏ رود، ‏مي‏ كوشد منابع ناامن‏ كننده و مولد ناامني را در نوع ديدگاه‏‏ هابز از انسان معرفي و شناسايي كند. نتيجه اين پژوهش نشان ‏مي ‏دهد كه انسان‏ شناسي‏‏ هابز به عنوان پايه نظري ساختار دولت مدرن امروزي، انسان را موجودي ذاتاً خطرناك، نگران، خودخواه و در عين حال مشروع و موجه در رسيدن به همه خواسته ‏هايش ‏مي‏ داند. اين نوع ‏‏انسان‏ شناسي ‏‏منبع اصلي توليد ناامني محسوب شده كه پيامدها و آثارش در لوياتان بروز ‏مي‏ كند.