جستاري دررفتارشناسي متفاوت برخي از اصحاب اماميه با اهل‌بيت(ع) در چگونگي رفتار با مخالفان سياسي

يكي از مشكلات مهم امامان(ع) در عصر حضور، ظهور علويان تندرو و جدال و رقابت آنان با امامان شيعه بود؛ اختلافي كه به انشعاب علويان به دو خاندان «حسني» و «حسيني» و جدايي برخي از آنها از راه و رسم سياسي و كلامي امامان شيعه(ع) و ظهور برخي فرقه‌هاي شيعي منجر شد. با وجود اين، اختلاف در مواضع و اهداف سياسي، تنها ويژه آن دسته از شيعياني كه به طور علني راه خود را از امامان جدا و مخالفت علني و عدم پذيرش امامت منصوص و مفترض‌الطاعه بودن آنها را اظهار كردند، نبود؛ بلكه در ميان اصحاب خاص امامان و كساني كه در فرهنگ تشيع هيچ جريان خاص فرقه‌اي به نام آنان ثبت نشده نيز شواهدي بر اختلاف روش و منش سياسي آنها با امامان در زمينه چگونگي رفتار با مخالفان سياسي وجود دارد. نوشته پيش رو، با استناد به منابع تاريخي و رجالي و حديثي، كوشيده است بر پايه ارائه مصاديقي از اختلاف روش و منش اصحاب شاخص امامان(ع)، به تبيين چرايي و چگونگي اين تفاوت مواضع آنها با ائمه(ع) بپردازد و تأثير آن را در تحليل دانشوران شيعي از راه و رسم امامان(ع) نشان دهد.