تحليل و بررسي شيوه‌هاي تعزير در قرآن و سير تاريخي تاثير پذيري فقه اماميه از آن

قرآن كريم ضمن بيان برخي قصص و طرح برخي مباحث، شيوه‌هايي را براي تعزير مجرمان بيان كرده است كه در فقه شيعه به ندرت از آن استفاده شده است. كيفيت انعكاس اين موضوع در قرآن و اينكه آيا در كتاب آسماني به اين موضوع پرداخته شده يا نه و اينكه آيات الاحكام تعزيري تا چه ميزان بر فتاواي فقهي تاثير گذاشته، از جمله موضوعات مهم و قابل پژوهش است. مشتقات «تعزير» در سه آيه قرآن به معناي «تعظيم و نصرت» بكار رفته است، اما تعزير در معناي مشهور خود يعني «تاديب و ضرب» استعمال نشده و به همين خاطر بسياري از فقها در بحث تعزيرات به آيات قرآن استناده نكرده‌اند؛ حال آنكه مفهوم و محتواي شماري از آيات قرآن گوياي آن است كه انجام برخي اعمال و رفتارها چه در شرايع قبلي و چه در اسلام داراي مجازات و تعزير بوده قرآن به بيان آن پرداخته و احكامي چون «نفي بلد»، «افشاي نام»، «تحت فشار روحي قرار دادن» و « منزوي كردن» در مورد مجرمان صادر شده است. در اين تحقيق ضمن بيان اين آيات و تفسير و تحليل آن، به بيان سير تاريخي انعكاس اين احكام در منابع فقهي شيعه پرداخته مي‌شود.