بررسي كلينيكوپاتولوژي تومورهاي خوش‌خيم و بدخيم دستگاه تنفس فوقاني در طي سال‌هاي ١٣٨۵ لغايت ١٣٩۵ ( يك مطالعه توصيفي -تحليلي)

پيش‌زمينه و هدف: تشخيص به‌موقع و افتراق انواع تومورهاي خوش‌خيم و بدخيم دستگاه تنفسي فوقاني از يكديگر مي‌تواند بر درمان مؤثرتر و افزايش كيفيت زندگي بيماران اثر داشته باشد. بنابراين در اين مطالعه به بررسي خصوصيات كلينيكوپاتولوژيك ضايعات و تومورهاي دستگاه تنفسي فوقاني در طي سال‌هاي 1385 لغايت 1395 در بيمارستان شهيد صدوقي يزد پرداختيم. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي تحليلي و گذشته‌نگر به روش سرشماري انجام گرفت. اطلاعات بيماراني كه با تشخيص ضايعه دستگاه تنفسي فوقاني تحت بيوپسي قرار گرفته بودند و شامل متغيرهاي سن، جنس، محل اناتوميك، علائم باليني و گزارش پاتولوژي بود، از پرونده آنان استخراج گرديد و در يك چك‌ليست از پيش تهيه‌شده، وارد شد. سپس اين اطلاعات وارد نرم‌افزار SPSS ورژن 21 شده و با تست‌هاي آماري لازم مورد تجزيه‌وتحليل نهايي قرار گرفتند. موارد با P كمتر از 0.05 ازلحاظ آماري معني‌دار تلقي شدند. يافته‌ها: از تعداد 2141 پرونده موردبررسي، 1715 مورد (80.1 درصد) ضايعات خوش‌خيم و 426 مورد (19.9 درصد) ضايعات بدخيم بودند. تعداد 1500 نمونه (70 درصد) مربوط به بيماران مرد و 641 نمونه (30 درصد) مربوط به بيماران زن بودند. ارتباط معني‌داري بين تومورهاي خوش‌خيم و بدخيم دستگاه تنفسي فوقاني با سن، جنس و علائم باليني و نيز محل درگيري آن‌ها وجود داشت (P 0.05). توزيع فراواني ضايعات بدخيم در سنين بالاتر و همچنين در جنس مردان بيشتر بود. ازنظر محل درگيري فراوان‌ترين ضايعات بدخيم در ناحيه لارنكس و فراوان‌ترين ضايعات خوش‌خيم در ناحيه بيني ديده شد. فراوان‌ترين علامت باليني در ضايعات خوش‌خيم گرفتگي بيني و در ضايعات بدخيم خشونت صدا و ديسفاژي گزارش شده بود. بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس اين مطالعه، درصورتي‌كه توموري در جنس مرد و در سن بالا و بخصوص در لارنكس ايجاد بشود، بايد بيشتر به فكر بدخيمي بود و سريع‌تر جهت تشخيص و درمان آن اقدام نمود.