امكان‌سنجي و شاخص‌هاي تعالي فنّاوري در بستر توحيدي

فنّاوري پديده اي است كه از جنبه هاي مختلف مورد نظر انديشمندان مسلمان قرار گرفته است. نگاه ابزاري، استقلالي و تعاملي از ديدگاه هاي مطرح در بيان مناسبات دين و فنّاوري است. مسئله‌ي پژوهش حاضر؛ امكان‌سنجي تعالي فنّاوري در بستر و تفكر توحيدي  و چيستي شاخص هاي آن است. روش گردآوري اطلاعات در اين پژوهش، مطالعه‌ي اسنادي و تحليل اطلاعات با روش توصيفي انجام پذيرفته است. يافته ها حاكي از آن است كه اولاً بحث و تحقق فنّاوري در بستر توحيدي بر مبناي اصولي چون؛ الف. دين، ارتباط و حاكميت توحيدي آن بر تمام شئونات زندگي انسان ب. جامعيت دين پ. رابطه‌ي حيات دنيوي و حيات اُخروي و همچنين ت. جهت داري فناوري امكان پذير است و ثانياً  شاخص هاي اساسي نظير؛ 1. همسو با آموزه ها و اصول دين (الف. توحيد محوري و ب. معادمحوري) 2. همسو با هدف و غايت خلقت انسان و سعادت او 3. همسو با نيازهاي فطري و حقيقي انسان (الف. نيازهاي حقيقي و غيركاذب انسان ب. اصل قناعت و پرهيز از اسراف و مصرف زدگي پ. كرامت انساني ت. غايتمندي ث. عزتمندي و استكبارزدايي) 4. همسو با نظام آفرينش و محيط‌زيست (الف. اتقان و زيبايي و ب. هماهنگي با محيط‌زيست) در تعالي فنّاوري در بستر توحيدي، حركت به‌سوي مهندسي و تحقق تمدن نوين اسلامي و درنهايت سعادت دنيوي و اخروي انسان  نقش راهبردي دارد.