بررسي لكه‌هاي زيستگاهي خرس سياه بلوچي (Ursus thibetanus gedrosianus) با استفاده از سنجه هاي سيماي سرزمين (مطالعه موردي: مناطق بحر آسمان و زرياب استان كرمان)

تحليل زيستگاه با استفاده از سنجه‌هاي سيماي سرزمين مي‌تواند در راستاي مديريت بهتر زيستگاه كارآمد باشد. خرس سياه بلوچي به‌عنوان زيرگونه درخطر انقراض در مناطق بحر آسمان و زرياب استان كرمان پراكندگي دارد. هدف از اين مطالعه مدل‌سازي پراكنش گونه و ارزيابي كيفيت لكه‌هاي زيستگاهي با استفاده از سنجه‌هاي سيماي سرزمين است. مدل‌سازي پراكنش با استفاده از رويكرد اجماع (Ensemble)، حاصل از تلفيق مدل‌هاي فقط حضور و حضور/ شبه عدم حضور در نرم‌افزار ModEco انجام گرفت. روي مدل اجماع از حد آستانه (True Skill Statistics, TSS) استفاده شد و لكه‌هاي زيستگاهي با استفاده از سنجه‌هاي سيماي سرزمين تحليل شدند. نتايج اين مطالعه نشان داد كه گستره پراكنش، فراتر از مرز مناطق حفاظت‌شده موردمطالعه است و متغيرهاي مرتبط با رطوبت بيشترين تأثير را بر روي حضور گونه داشتند. بر پايه تحليل سنجه‌ها، لكه‌هاي زيستگاهي در پناهگاه حيات‌وحش زرياب از پيوستگي بالاتر و حاشيه كمتري نسبت به منطقه حفاظت‌شده بحر آسمان برخوردار هستند. در منطقه حفاظت‌شده بحر آسمان تعداد لكه‌هاي زيستگاهي بيشتر بوده و عدم پيوستگي لكه‌ها منجر به شكل‌گيري حاشيه شده است. نتايج اين مطالعه مي‌تواند در راستاي مديريت لكه‌هاي زيستگاهي اين‌گونه درخطر انقراض مورد استفاده قرار گيرد.