ارزيابي روند تغييرات دماي سطح زمين و تجزيه و تحليل همبستگي مكاني با عناصر ساختاري سرزمين در حوزه آبخيز رشت، استان گيلان

داده‌هاي سنجش از دور نقش مهمي در برنامه‌ريزي و پايش محيط زيست دارند. هدف از اين پژوهش، بررسي دماي سطح زمين  (Land Surface Temprature, LST) و تاثير عوامل محيطي بر ميزان دماي سطح زمين و شناسايي الگوهاي زماني – مكاني و تعيين لكه‌هاي داغ در بازه زماني ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ با استفاده از تصاوير لندست ۸ است. در اين تحقيق تاثير شاخص‌هاي طيفي (Normalized Difference Build up Index, NDBI)، (Normalized Difference Vegetation Index, NDVI) و (Normalized Difference Water Index, NDWI) بر LST مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه كمترين ميانگين دمايي در سال ۲۰۱۹ و حداكثر آن مربوط به سال ۲۰۱۷ است. نتايج حاصل از خروجي‌هاي همبستگي شاخص موران نيز نشان داد كه بزرگترين الگوي خوشه‌اي دماي حداكثر با مقدار 0/85 در سال ٢٠١٩ اتفاق افتاده و بيشترين همبستگي بين LST و NDBI در سال ٢٠١٥ با R = 0.76، بيشترين همبستگي بين LST و NDVI در سال ٢٠١٥ با R = -0.56 و بيشترين همبستگي بين LST و NDWI در سال ٢٠١٣ با R = -0.53 است. آبخيز رشت، در استان گيلان تحت تاثير عوامل انساني و تغييرات كاربري قرار دارد. بنابراين پيشنهاد مي‌شود افزايش پوشش گياهي در سطح شهرها و بام مناطق شهري، كاهش تغيير كاربري مرتع به كشاورزي و كاهش تخريب جنگل در الويت قرار بگيرند.