اثربخشي بازي‏ درماني مبتني بر ارتباط والد-كودك بر تنظيم هيجان و نشاط ذهني دانش‏آموزان با ناتواني‏هاي يادگيري در شرايط همه‏گيري كوويد

پژوهش حاضر، با هدف اثربخشي بازي‏درماني مبتني بر ارتباط والد-كودك به‌صورت مجازي بر تنظيم هيجان و نشاط ذهني دانش‏آموزان داراي ناتواني يادگيري اجرا شد. روش پژوهش نيمه‏آزمايشي با طرحِ پيش‏آزمون-پس‏آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‏ي آماري را دانش‏آموزان پايه‏ي سوم تا ششم داراي ناتواني يادگيري شهرستان بيرجند در سال تحصيلي 1400-1399 تشكيل داده است كه داراي مشكلات هيجاني بوده و به مراكز اختلالات يادگيري مراجعه كرده‌اند. تعداد 30 نفر به شيوه در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند و پرسشنامه‏هاي تنظيم هيجان براي كودكان و نوجوانان (Gross John, 2003) و نشاط ذهني (Ryan Frederick, 1997) را تكميل كردند. محتواي آموزشي بازي‏درماني مبتني بر ارتباط والد-كودك، در 10 جلسه به والدين گروه آزمايش، به‌صورت مجازي ارائه شد. نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيره و تك‏متغيره نشان داد درمان مدنظر بر تنظيم هيجان و نشاط ذهني دانش‏آموزان داراي ناتواني يادگيري تأثير معناداري داشته است، اما بر تعامل تركيبي تنظيم هيجان و نشاط ذهني اثرگذار نبود. لذا، اگرچه استفاده مؤثر از تمام راهبردهاي تنظيم هيجان بر بهزيستي و نشاط تأثير داشت اما با استفاده از تنها دو راهبرد ارزيابي مجدد و سركوبي نمي‏توان به‌طورقطع نشاط ذهني را در اين دانش‏آموزان افزايش داد. درنتيجه اين درمان بر تنظيم هيجان و نشاط ذهني دانش‏آموزان با ناتواني يادگيري تأثير داشته و استفاده از آن، جهت كمك به اين دانش‏آموزان پيشنهاد مي‏شود.