نقش ميانجي‏ احساس تنهايي در رابطه بين ترس از كرونا و حمايت اجتماعي ادراك‏شده با بهزيستي روان‌شناختي دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول در دوره پاندمي كرونا

اين پژوهش با هدف بررسي نقش ميانجي‏گري احساس تنهايي بين ترس از كرونا و حمايت اجتماعي ادراك‌شده با بهزيستي روان‌شناختي دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول در دوره پاندمي كرونا انجام شد. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر اصفهان در سال تحصيلي 1401-1400 بودند. به اين منظور تعداد 225 به شيوه نمونه‏گيري تصادفي خوشه‏اي انتخاب و به پرسشنامه‏هاي ترس از كرونا ويسي و همكاران (1399)، احساس تنهايي Rojel (1980)، حمايت اجتماعي ادراك‏شده Zimet و همكاران (1988)، بهزيستي روان‌شناختي Ryff و همكاران (2002) پاسخ دادند. داده‏هاي پژوهش با استفاده از نرم‏افزار آماري spss23 و PLS3 تحليل شدند. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد، بهزيستي روان‌شناختي با ترس از كرونا و احساس تنهايي رابطه منفي و معنادار و با حمايت اجتماعي ادراك‏شده رابطه مثبت معنادار دارد (0.05 P). نتايج مدل معادلات ساختاري از برازش مطلوب برخوردار بود و احساس تنهايي در رابطه‌ي بين ترس از كرونا و حمايت اجتماعي ادراك‏شده با بهزيستي روان‌شناختي دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول نقش ميانجي‌گري داشت.