تدوين مدل علّي معناداري زندگي و احساس تنهايي بر اساس پريشاني رواني با نقش ميانجي‎ گري جو عاطفي خانواده در افراد داراي تجربه رويارويي با همه‎ گيري كرونا ويروس

اين پژوهش با هدف تدوين مدل علّي پيامدهاي پريشاني روان‎شناختي ناشي از همه‎گيري كرونا ويروس و بررسي نقش ميانجي‎گري جو عاطفي خانواده به انجام رسيد كه ازنظر هدف، كاربردي و از حيث ماهيت، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه‏ي آماري شامل ايرانيان سراسر كشور در سال 1400 بود. نمونه آماري برابر با 590 نفر بود كه از استان‎هاي مختلف كشور انتخاب گرديد. نمونه‏گيري به‌صورت خوشه‏اي چندمرحله‏اي انجام شد و پرسشنامه‏ها به شيوه‎ي نظرسنجي اينترنتي تكميل شد. به‌منظور گردآوري داده‏ها از پرسشنامه پريشاني رواني كسلر (2002)، معناداري زندگي استگر (2010)، احساس تنهايي محقق‏ساخته (1400) و جو عاطفي خانواده محقق‏ساخته (1400) استفاده گرديد. به‌منظور تحليل آماري از مدل معادلات ساختاري بهره گرفته شد. يافته‎ها نشان داد كه پريشاني رواني داراي رابطه علّي مثبت با احساس تنهايي و رابطه علّي منفي با معناداري زندگي و همچنين، جو عاطفي خانواده داراي نقش ميانجي‎گري در رابطه ميان پريشاني رواني با احساس تنهايي و معناداري زندگي بود. درنتيجه، روان‏شناسان و ديگر متخصصان در عرصه ارتباطات اجتماعي بايد ظرفيت جو عاطفي خانواده را به‌عنوان يك عامل اساسي در تبيين اثرات پريشاني رواني حاصل از گسترش بحران‏‏هايي همچون همه‎گيري كرونا ويروس موردتوجه قرار دهند.