تأثير مديريت راهبردي منابع انساني بر عملكرد نوآوري با نقش ميانجي قابليت نوآوري

سازمان‌هاي دولتي و خصوصي، براي توسعه، رشد و پايداري در عرصه رقابتي امروز به مديريت راهبردي منابع انساني و نوآوري سازماني نياز دارند تا در قالب آن بتوانند پاسخگوي نيازها و خواسته‌هاي مشتريان خود باشند. به علت وجود تحولات اخير در دانشگاه‌ها، بررسي ارتباط ميان مديريت راهبردي منابع انساني، عملكرد نوآوري و قابليت نوآوري بيش از پيش اهميت مي‌يابد. هدف اصلي از انجام اين پژوهش بررسي تأثير مديريت راهبردي منابع انساني بر عملكرد نوآوري با نقش ميانجي قابليت نوآوري در دانشگاه هوايي شهيد ستاري است. پژوهش حاضر از لحاظ روش، توصيفي و از نوع پيمايشي بوده و روايي محتوايي پرسشنامه‌ها با استفاده از نظرات خبرگان اين رشته و نظر اساتيد محترم تأييد شد، پايايي پرسشنامه نيز بر روي نمونه 30 نفري با استفاده از آلفاي كرونباخ با مقدار ضريب 0/907 تأييد شد. جامعه آماري شامل كليه كاركنان در دانشگاه هوايي شهيد ستاري به تعداد 350 نفر بوده كه با استفاده از فرمول جامعه محدود كوكران، از اين ميان، 183 نفر به عنوان نمونه آماري با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. به منظور تحليل داده‌ها، از روش تحليل عاملي تأييدي و تحليل مسير با استفاده از رويكرد معادلات ساختاري توسط نرم‌افزار SPLS و آزمون كلموگروف و اسميرنف انجام شد. لازم به ذكر است كه مقدار شاخص برازش برابر 0/637 شده است. يافته‌ها حاكي از آن است كه مديريت راهبردي منابع انساني بر عملكرد نوآوري از طريق نقش ميانجي قابليت نوآوري؛ مديريت راهبردي منابع انساني بر قابليت نوآوري؛ مديريت راهبردي منابع انساني بر عملكرد نوآوري، و قابليت نوآوري بر عملكرد نوآوري تأثير مثبت و معناداري دارد. در نهايت پيشنهاد شد مديريت منابع انساني در سياست‌گذاري‌ها و اقدامات خود، جانب احتياط را كنار گذاشته و انجام ابتكارات متهورانه نظير جذب مبتني بر شايستگي، جبران خدمات نوآورانه و تشويق، مديريت عملكرد نتيجه محور و توانمندسازي سرمايه‌هاي انساني را سرلوحه‌ي كار خود قرار دهد به‌نحوي‌كه زمينه براي خلاقيت و نوآوري فراهم شود و به برنامه‌هاي توسعه قابليت‌هاي نوآوري به منظور توسعه خدمات نوين و ارائه برنامه‌هايي به منظور ايجاد دانش جديد بر اساس دانش موجود توجه نمايند.