روش‌هاي متوليان تربيت ديني از منظر مفسران فريقين با رويكرد اديان

تعليم و تربيت، از مهم‌ترين اهداف و دغدغه‌هاي اديان الهي بوده كه مفسران فر يقين بدان توجه داشته‌اند و در كتاب‌هاي آسماني چون: قرآن و عهد عتيق نيز به آن اشاره شده است. خداوند و پيامبران به‌عنوان متوليان اصلي در تربيت بشر، با روش‌هايي سعي در تربيت ديني مردم داشته‌اند. اين مقاله به روش توصيفي تحليلي و با بهره جستن از آراء مفسران فريقين، اين متوليان را معرفي كرده و در ادامه با برشمردن روش‌هاي تربيتي آنان، به تحليل و ارزيابي روش‌هاي اين دو گروه با رويكرد ادياني پرداخته است. با بررسي آراء مفسران فريقين و متن عهد عتيق مي‌توان به اين يافته‌ها اشاره كرد كه گرچه تقريباً خداوند و انبيا، متوليان تربيت در اديان آسماني معرفي شده و در آراء روش‌هاي تربيت ديني مشتركند، از متوليان تربيت ديني در قرآن كريم با تعبير اسوه ديني ياد مي‌شود، درحالي‌كه در عهد عتيق اين‌گونه نيست و حتي اشتباهاتي از انبيا را مطرح ساخته‌اند. علاوه بر اين، خداوند و انبيا در قرآن، به قيامت و پاداش و عذاب الهي بيش از عهد عتيق عنايت داشته‌اند و روش‌هاي تربيتي در قرآن، جامع‌تر و غني‌تر از روش‌هاي يادشده در عهد عتيق است.