اثر سري‌هاي افزايشي در كشت مخلوط آفتابگردان و ريحان، تحت رژيم‌هاي آبياري شور و شيرين بر عملكرد و شاخص سودمندي

با هدف دستيابي به بالاترين سطح عملكرد و سودمندي در كشت مخلوط افزايشي آفتابگردان و ريحان تحت مديريت آبياري با آب شور و شيرين، آزمايشي به‌صورت كرت‌هاي خردشده بر پايه طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار و طي دو سال زراعي (1396 و 1397) در پژوهشكده دانشگاه زابل اجرا شد. آب شيرين (ECe= 3.9 dS.m^-1) از رودخانه هيرمند و آب شور (ECe= 1.1 dS.m^-1) از چاه تأمين شدند. رژيم آبياري به عنوان عامل اصلي در سه سطح آب شيرين، آب شور و متناوب (شور و شيرين يك در ميان) و سطوح مختلف كشت به‌عنوان عامل فرعي شامل 100 درصد آفتابگردان (چهار بوته در مترمربع)، 100 درصد ريحان (80 بوته در مترمربع)، 100 درصد آفتابگردان+ 50 درصد ريحان، 50 درصد آفتابگردان+ 100 درصد ريحان، 100 درصد آفتابگردان و 100 درصد ريحان انجام شد. نتايج نشان داد اثر متقابل تيمارهاي الگوي كشت مخلوط و رژيم آبياري بر وزن هزاردانه، عملكرد دانه، شاخص برداشت، عملكرد روغن دانه آفتابگردان، و هم‌چنين صفات عملكرد وزن خشك و اسانس گياه ريحان اثر معني دار داشت. هم‌چنين در رژيم هاي آبياري مختلف، بيش‌ترين نسبت برابري زمين كل (1.45 1.37) و شاخص سودآوري (0/48-0/29) در الگوي كشت 50 درصد آفتابگردان+ 100 درصد ريحان ديده شد. نتايج نشان داد كشت مخلوط مي‌تواند بر تعديل تأثير منفي شوري آب بر عملكرد گياهان مورد آزمايش مؤثر باشد.