مقايسه يك دوره تمرين تناوبي خيلي شديد و تداومي بر پروتئين SIRT3 و دفاع ضد اكسايشي عضله دوقولوي رت هاي ماده سالمند

اهدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه 12 هفته تمرين تناوبي خيلي شديد و تداومي بر مقادير پروتئين سيرتوئين3 (SIRT3) و فعاليت آنزيم سوپراكسيدديسموتاز عضله دوقولوي رت هاي ماده سالمند بود. مواد و روش‌ها: 15 سر رت ماده نژاد ويستار (سن 18 ماه، وزن 17.34± 281 گرم) انتخاب و در سه گروه تمرين تناوبي خيلي شديد (HIIT)، تمرين تداومي (CT) و كنترل طبقه بندي شدند. پس از ارزيابي حداكثر اكسيژن مصرفي رتها، تمرينهاي تناوبي خيلي شديد و تداومي به شكل پيشرونده و به ترتيب با شدت 85-90 % و 65-70% VO2max به گونه‌اي طراحي شدند كه زمان HIIT تقريبا نصف زمان CT بود. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين، رت ها قرباني شدند و عضله دوقولوي آنها براي تجزيه و تحليل هاي آزمايشگاهي ذخيره شد. يافته ها: پژوهش حاضر تفاوت معناداري را در مقادير SIRT3 بين گروه هاي HIIT و كنترل و CT و كنترل (كنترل CT HII) نشان داد P=0.001 با وجود اين، تفاوت معناداري بين HIIT و CT مشاهده نشد (P=0.641 ) همچنين، تفاوت معناداري بين گروه HIIT و كنترل در ميزان فعاليت SOD (كنترل CT HIIT ) مشاهده شد P=0.031 ولي تفاوت بين CT و گروه كنترل (P=0.244) و HIIT و CT P=0.244 از نظر آماري معنادار نبود. نتيجه گيري: يافته هاي پژوهش نشان مي دهد ، تمرين تناوبي خيلي شديد (HIIT) كه در پژوهش هاي گوناگون از آن به عنوان يك روش تمريني بي خطر ياد مي شود ، در مقايسه با تمرين تداومي(CT) اثربخشي زيادتري بر مقادير SIRT3 و فعاليت آنزيم SOD دارد و مي تواند به عنوان روشي مقرون به صرفه از نظر زمان به كار گرفته شود.