«نگرش ايماني» در قرآن كريم؛ رهيافت نظريه ناهماهنگي شناختي در روان‌شناسي اجتماعي

«ايمان» و «نگرش» به ترتيب از مهم‌ترين مفاهيم در آموزه‌هاي ديني و روان‌شناسي اجتماعي هستند. برايند پيوند ميان حوزه موضوعي نگرش در روان‌شناسي اجتماعي و مطالعات قرآني در حوزه ايمان، اصطلاح «نگرش ايماني» را مي‌سازد؛ نگرشي كه با رويكردي قرآني و مبتني بر نظريه‌هاي تكوين نگرش‌ در روان‌شناسي، نسبت به متعلقات ايمان شكل مي‌گيرد. مقاله حاضر با استفاده از روش توصيفي - تحليلي، مبتني بر نظريه ناهماهنگي شناختي كه يكي از مهم‌ترين الگوهاي شناخته‌شده در روان‌شناسي اجتماعي براي تكوين و تغيير نگرش‌ها است،‌ مفهوم نگرش ايماني و مؤلفه‌هاي مؤثر بر تكوين آن را از خلال آيات الهي مورد بازخواني قرار داده و با پايبندي به لوازم يك مطالعه ميان‌رشته‌اي، اين مؤلفه‌ها را استخراج مي‌كند. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، قرآن با معرفي عواملي چون «تحدي پيامبران»، «توجه به لوازم اعتقادات»، «تأكيد بر عزت و كرامت انسان مؤمن» و نيز موانعي همچون «پذيرش گزينشي محتواي دين»، «استخفاف گناه و عواقب آن» و «پيروي از ظن و گمان» از رهگذر نظريه ناهماهنگي شناختي، تقويت نگرش ايماني انسان‌ها را پيجويي مي‌كند.