اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر سازگاري زناشويي و احساس تنهايي در زنان داراي همسر وابسته به مواد

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر سازگاري زناشويي و احساس تنهايي زنان داراي همسر وابسته به مواد انجام شد. روش: پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه ي پژوهش شامل همه زنان داراي همسر وابسته به مواد مراجعه كننده به مراكز مشاوره دولتي شهر ياسوج بودند كه از بين آن ها 32 نفر به شيوه هدفمند انتخاب و به ‌صورت تصادفي در دو گروه 16 نفري آزمايش و گواه جايگزين شدند. آزمودني‌هاي گروه آزمايش برنامه آموزش تنظيم هيجاني را به مدت 10 جلسه 90 دقيقه‌اي دريافت كردند. آزمودني ها پرسشنامه احساس تنهايي عاطفي اجتماعي و مقياس سازگاري زناشويي را در مراحل پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل كردند. به منظور تحليل داده ها از آزمون تحليل كواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته ها: يافته ها نشان داد كه پس از كنترل اثر پيش آزمون، تأثير آموزش تنظيم هيجان در گروه آزمايش بر سازگاري زناشويي و احساس تنهايي زنان داراي همسر وابسته به مواد معني دار بود. به بيان ديگر، نتايج، كاهش معني‌دار احساس تنهايي و افزايش معني دار سازگاري زناشويي را در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل در پس آزمون نشان داد. نتيجه گيري: آموزش تنظيم هيجان بر افزايش سازگاري زناشويي و كاهش احساس تنهايي زنان داراي همسر وابسته به مواد مؤثر است. نتيجه اين پژوهش مي تواند در حوزه هاي آموزشي و درماني مرتبط با وابستگي به مواد و پيامدهاي آن مورد استفاده قرار گيرد.