اثربخشي توانبخشي شناختي رايانه اي بر ارتقاء بازداري پاسخ و حافظه كاري در نوجوانان داراي گرايش به مصرف مواد

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي توانبخشي شناختي رايانه اي بر ارتقاء بازداري پاسخ و حافظه كاري در نوجوانان داراي گرايش به مصرف مواد انجام شد. روش: روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه ي پژوهش شامل تمامي نوجوانان 15 تا 18 ساله ساكن تبريز بودند كه از بين آنها 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به ‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. آزمودني‌هاي گروه آزمايش، برنامه توانبخشي شناختي رايانه اي را به مدت 12 جلسه 30 دقيقه‌اي دريافت كردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نقص در كاركردهاي اجرايي نوجوانان و پرسشنامه گرايش به مصرف مواد بود. به منظور تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه تفاوت معني داري بين دو گروه كنترل و آزمون در نمرات متغير پس‌آزمون بازداري پاسخ و حافظه كاري بعد از تعديل تأثير پيش‌آزمون بازداري پاسخ و حافظه كاري وجود داشت. نتيجه‌گيري: بر اساس پژوهش حاضر مي توان چنين مطرح كرد كه توانبخشي شناختي رايانه اي موجب ارتقاء بازداري پاسخ و حافظه كاري در نوجوانان داراي گرايش به مصرف مواد مي گردد.