بررسي فقهي حقوقي نامزدي پوششي در انتخابات(مطالعه موردي :ايران)

براساس قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران حكومت و حق ولايت از آن خداوند است كه آن را از طريق مردم براي سعادت آنان به وديعه نهاده است . اتكاي به آراي عمومي و اداره كشور بر اساس رأي مردم به صراحت در قانون اساسي بيان شده است .كانديدا شدن در انتخابات حق اشخاص بوده و افراد  نيز بايد اوصاف قانوني مقرر را داشته باشند و در چارچوب هاي حقوقي وارد انتخابات شده و ثبت نام نمايند. نامزد شدن در انتخابات به مثابه  تعهد و عقدي اجتماعي تلقي مي شود.اين تعهد وعقد  هم از قواعد عمومي قراردادها و هم از عقود اجتماعي بايد تبعيت كند . بنابر اين هرگاه شخص در بيان اراده اش جدي نباشد و حضورش صوري و مسبوق به تباني با نامزد اصلي شركت كننده در انتخابات باشد ساختار  عقد مخدوش است. تشكيل تعهد و توافق بايد مبتني بر اراده صريح و منجز بوده و به دور از ابهام باشد در غير اين صورت مسأله احراز صلاحيت و استفاده از منابع عمومي نيز بلاوجه بوده و عقد داراي آثار قانوني و حقوقي نخواهد بود.