اكتشاف مؤلفه‌هاي موثر بر مهاجرت ساكنين از بافت قديم مركز شهر تهران و راهبردهاي جذب ساكنين با استفاده از تحليل عامل Q

اين پژوهش به دنبال پاسخ به اين دو سؤال است: چرا ساكنينِ اصيلِ محلات مركز شهر تهران، اين مناطق را ترك كردند و چه راهبردهايي مي‌تواند مانع خروج آنان و جذب اقشار جديد در اين بافت شود. پژوهش بر روش كيفي _كمي و پيمايش دلفي استوار است. جامعه آماري در هر سه مرحله دلفي اساتيد دانشگاه، مديران شهري و فعالان اين حوزه هستند. روش نمونه‌گيري، گلوله برفي؛ حجم نمونه در دور اول دلفي 15 نفر و در دور دوم و سوم 20 نفر هستند. ابزار اندازه‌گيري مصاحبه و پرسشنامه است. ابزار آماري اين تحقيق تحليل عامل كيو است. داده‌هاي موردنياز از طريق مطالعات كتابخانه‌اي، مصاحبه با متخصصان و دو مرحله پيمايش دلفي گردآوري شد و با استفاده از روش كدگذاري باز و محوري و تحليل عامل كيو مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. بدين‌صورت كه پس از استخراج مفاهيم كليدي مصاحبه‌هاي گروه اول متخصصان و تشكيل جدول هدف-محتوا، سؤالات پرسشنامه به‌منظور پيمايش دلفي طراحي، و ميان گروه دوم متخصصان، طي دو مرحله توزيع گرديد. نتايج تحليل عامل Q منجر به شناسايي پنج الگوي ذهني شد. الگوها به دودسته علل خروج و راهبردهاي جذب تقسيم شدند. دسته اول كه شامل دو ديدگاه است به اين موضوع اشاره مي‌كند كه مشكلات بافت ازيك‌طرف و جذابيت توسعه جديد از طرف ديگر از مهم‌ترين عوامل موثر بر مهاجرت ساكنين از بافت است و دسته دوم مؤلفه‌هايي همچون رويكرد مشاركت‌جو، تغيير مديريت شهري و بهبود تصوير ذهني را موثر بر نگهداشت ساكنين باقيمانده و جذب ساكنين جديد مي‌داند.