اثربخشي طرح‌واره‌درماني هيجاني بر بهزيستي رواني، هيجاني و اجتماعي زنان خانواده شهداي مبتلا به اختلال سوگ پيچيده مداوم

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش طرح‌واره‌درماني هيجاني بر بهزيستي رواني، هيجاني و اجتماعي بين زنان خانواده شهداي مبتلا به اختلال سوگ پيچيده مداوم انجام شد. روش پژوهش حاضر، نيمه‌آزمايشي با گروه گواه و گمارش تصادفي و جامعه آماري مطالعه، شامل تمامي همسران، مادران و فزندان دختر شهداي مراجعه‌كننده به بنياد شهيد و امور ايثارگران شهر ساري در سال 1400 بود كه از اين ميان، 30 نفر از زنان كه ملاك‌هاي ورود به پژوهش را داشتند، با روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب و به‌صورت گمارش تصادفي در ۲ گروه 15 نفره آزمايش و كنترل گزينش شدند كه گروه آزمايش، 10 جلسه آموزش طرح‌واره‌درماني هيجاني را دريافت كرد و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. شركت‌كنندگان با مقياس بهزيستي ذهني كييز و ماگيارمو (2003) ارزيابي و داده‌ها، با استفاده تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر به‌وسيله نسخه 23 نرم‌افزار SPSS تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه مداخله در تغيير نمرات بهزيستي روانشناختي، هيجاني و اجتماعي مؤثر عمل كرده است. تفاوت‌ها از پس‌آزمون به پيگيري معنادار نيستند (p 0/05)؛ به اين معنا كه اثرات درماني در طول زمان ثبات داشته‌اند بنابراين، مي‌توان نتيجه گرفت اثربخشي طرح‌واره‌درماني هيجاني بر بهزيستي رواني، هيجاني و اجتماعي زنان خانواده شهداي مبتلا به اختلال سوگ پيچيده مداوم، اثربخش بوده است و در طول زمان ثبات دارد.