اثربخشي آموزش مبتني بر تعهد و پذيرش بر مسئوليت پذيري و شادكامي دانشجويان علم و صنعت

هدف از انجام اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش مبتني بر تعهد و پذيرش بر مسئوليت‌پذيري و شادكامي دانشجويان علم و صنعت بود. پژوهش حاضر، از جمله طرح‌هاي نيمه‌آزمايشي، به صورت پيش‌آزمون – پس‌آزمون بود و جامعۀ آماري در اين پژوهش، شامل كليۀ دانشجويان دختر دانشگاه علم و صنعت تهران بود كه تعداد نمونه برابر با سي نفر و به طور تصادفي در دو گروه پانزده نفره آزمايش و كنترل گزينش انتخاب شد. ابزار گردآوري داده ها در اين تحقيق از دو پرسشنامه استاندارد مقياس مسئوليت‌پذيري روانشناختي كاليفرنيا ، شادكامي آكسفورد و جلسات درمان مبتني بر پذيرش و تعهد استفاده شده است. داده هاي اين پژوهش در دو بخش توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و در بررسي توصيفي، شاخص هاي آماري توصيفي يعني محاسبه فراواني، ميانگين و انحراف استاندارد براي هر دو گروه (گروه زمايش و كنترل) انجام گرفت كه در قسمت آمار استنباطي نيز از تحليل كوواريانس آنكوا استفاده شد و همچنين براي تسريع در نتايج حاصله از نرم افزار spss-21 استفاده شد.نتايج نشان داد كه آموزش مبتني بر تعهد و پذيرش بر مسئوليت پذيري و شادكامي دانشجويان علم و صنعت اثربخش است. كه با توجه به شدت اثر، آموزش مبتني بر تعهد و پذيرش بر مسئوليت پذيري دانشجويان تاثير بيشتري دارد.