نقش عبوديت در سعادت انسان از ديدگاه علامه طباطبايي با تأكيد بر آيه 56 سوره ذاريات

بحث اهداف خلقت از جمله مباحث مورد توجه مفسران و ديگر انديشمندان اسلامي است. در آيات قرآن كريم هدف از خلقت انسان‌ها و جنيان را مواردي چون: ابتلا و آزمايش، جهنم و عذاب و رحمت بيان شده است. آيه 56 سوره ذاريات نيز بيانگر مسئله هدف خلقت بوده و غايت اين امر را عبادت معرفي مي‌كند. ديدگاه مفسران در تحليل و تفسير آيات ناظر به اهداف خلقت به‌ويژه در ذيل آيه اخير يكسان نبوده است بدان حد كه گاهي اختلاف جدي در تبيين آن مشاهده مي‌گردد. تحقيق حاضر با روش اسنادي و توصيفي به بررسي ديدگاه مفسران ذيل آيه 56 سوره ذاريات با تأكيد بر ديدگاه علامه طباطبايي پرداخته است. بر پايه يافته‌هاي پژوهه حاضر، علامه طباطبايي با كنار هم گذاردن اين آيات و تقسيم‌بندي اهداف ابتدايي، متوسط، غايي و نهايي، عبادت را به‌عنوان هدف و غرض متوسط از خلقت انسان‌ها دانسته و رحمت را هدف نهايي از خلقت مي‌داند. تمايز ديدگاه ايشان نسبت به ساير ديدگاه‌هاي تفسيري مفسران در تبيين آيه يادشده، كاملا محرز و برتري آن مشخص است.