عوامل موثر بر مصرف آب بخش صنعت در استان‌هاي ايران: شواهدي از فرضيه منحني زيست محيطي كوزنتس‏

بحران آب يكي از مسايل اصلي ايران است، بنابراين تدوين سياست هاي ملي منابع آبي بايد از نظر اجتماعي مطلوب، از نظر محيط زيستي پايدار و از نظر اقتصادي كارآمد باشد. در اين مطالعه با استفاده از داده‌هاي دوره 1381 تا ‏‏1394 و روش گشتاورهاي تعميم‌يافته (‏GMM‏) علاوه بر بررسي فرضيه زيست‌محيطي كوزنتس با در نظر گرفتن ‏مصرف آب در استان‌هاي ايران، به بررسي تأثير متغيرهاي ارزش‌افزوده صنعت و تجارت (به‌عنوان عوامل ‏اقتصادي)، شهرنشيني، اندازه دولت (به‌عنوان عوامل اجتماعي)، ميزان بارش و دماي سالانه (به‌عنوان عوامل ‏اكولوژي) بر مصرف آب بخش صنعت پرداخته‌شده است. نتايج تحقيق حاكي از عدم رابطه معنادار بين ميزان ‏تجارت، ارزش‌افزوده بخش صنعت و مجذور آن با مصرف آب بخش صنعت و عدم تائيد فرضيه زيست‌محيطي ‏كوزنتس در بخش صنعت است. نتايج همچنين نشان‌دهنده تأثير معكوس و معنادار اندازه دولت و ميزان دما و ‏تأثير مثبت و معنادار شهرنشيني و ميزان بارش بر مصرف آب بخش صنعت است، بنابراين لازم است صنايع هر ‏استان متناسب با شرايط طبيعي، اجتماعي و اقتصادي محلي خود و متناسب با ظرفيت منابع آب برنامه ريزي صنعتي انجام داده و تحت نظارت دقيق قرار گيرند و قوانين سختگيرانه تري نسبت به استفاده از منابع آب ‏اعمال شود.