بازخواني ابياتي از ديوان منوچهري دامغاني

ديوان اشعار منوچهري دامغاني، سرايندۀ سدۀ پنجم هجري، تاكنون چندين بار تصحيح شده است؛ اما مشكلات اين ديوان همچنان پابرجاست؛ مشكلاتي كه بيشتر متأثر از نبود دستنويسي معتبر و اصيل از ديوان اين شاعر است. سبك ويژه و خاص شاعر در سرودن اشعار و نيز تازي‌گرايي او، چه در لفظ و چه در معنا، يافتن صورت اصيل ابيات را در همين دستنويس‌هاي بسيار متأخر و اغلب نامعتبر دشوار كرده است. نگارنده در مقالۀ پيش رو كوشيده است با كمك گرفتن از نسخي كه از اصلات و اعتبار نسبي برخوردارند و تا حد زيادي از امروزي شدن و گشتگي‌ها و تصحيف‌ها در امان مانده‌اند، پيشنهادهايي دربارۀ چندين بيت از ديوان به دست دهد. در هر مورد، ضبط تمام چاپ‌هاي موجود از ديوان منوچهري نقد و بررسي شده است.