بررسي سرو از نقطه نظر فُرم و محتوا با رويكرد نشانه‌شناسي بينامتني

نشانه‌ها با قدمتي به بلنداي تاريخ تفكر، همواره بخشي از ذهنيت افراد مختلف در فرهنگ‌هاي گوناگون بوده‌اند. دانستن آنچه موجب تناسب لازم براي ايجاد نشانه ميان عنصر اوليه و پيام نهايي مي‌شود، ما را در رسيدن به درك بهتر از فرهنگ‌ها ياري مي‌كند. كاركردهاي يك عنصر و ارتباط خاص آن با محيط پيرامون از جمله عواملي است كه موجب به وجود آمدن نشانه‌ها مي‌شود. سرو از جمله درختاني است كه در محيط‌زيست خويش به‌دليل خصوصيات خود به نشانه‌اي مهم بدل شده است. اين مقاله تلاش داشته است با بررسي اسناد موجود، ابتدا اين گياه را در مناطق جغرافيايي متفاوت، در فرهنگ‌هاي گوناگون و زمان‌هاي مختلف بررسي كرده، كاركردها و خصوصيات آن را مشخص كند، سپس با رويكرد نشانه‌شناسي بينامتني دلايل تبديل اين درخت به يك نشانه بررسي شود. براي انجام اين تحقيق، اطلاعات اوليه به روش كتابخانه‌اي و بررسي منابع موجود انجام شد. تحليل داده‌هاي به‌دست‌آمده با روش نشانه‌شناسي بينامتني صورت گرفت. سرو به‌دليل مواردي همچون فرم و محتوا (خاصيت گندزدايي، استحكام، هميشه سبز بودن و نداشتن ميوه) در زمينه‌هاي متفاوت از جمله نگارگري، صنعت، ادبيات و اخلاق پيامي را منتقل مي‌كند و همين موجب تبديل آن به يك نشانه در فرهنگ‌هاي متفاوت و مناطق جغرافيايي مختلف شده است.