تاثير يك دوره تمرين هوازي - مقاومتي بر سطوح پلاسمايي نروگلين 1 و اينترلوكين 6 در بيماران باي‌پس عروق كرونري

بيماري سرخرگ كرونري در حال حاضر يكي از علل ناتواني و مرگ ومير در سراسر جهان است. هدف از پژوهش حاضر اثر هشت هفته تمرينات هوازي - مقاومتي بر نروگلين1 و اينترلوكين6 در بيماران باي پس عروق گرونري بود. روش پژوهش حاضر نيمه تجربي و با طرح پيش آزمون - پس آزمون بود. جامعه آماري كليه بيماران باي پس عروق كونري شهر مشهد بودند. در مطالعه حاضرنمونه پژوهشي شامل 24 مرد ميانسال  با دامنه سني 3.75 ± 56.73 (سال)، قد 0.03 ± 1.58 (متر)، وزن 5.54 ± 68.11 (كيلوگرم)، شاخص توده بدن 2.47 ± 27.18 (كيلوگرم/مترمربع) و سابقه ي بيماري 8.75 ± 25.20 (ماه) پس ازعمل باي پس عروق كرونر تشكيل شده بود. براساس معيارهاي ورود به تحقيق، در دو گروه دوازده تايي تجربي و كنترل قرارگرفتند. داده ها با استفاده از آزمون تي مستقل و تي همبسته در سطح معني داري 0.05≥p  و نرم افزار SPSS نسخه 21 تحليل شدند. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه هشت هفته تمرينات هوازيمقاومتي سبب افزايش  نروگلين1 (0.001= p)، و كاهش غيرمعنادار اينترلوكين6 در گروه تمرين تركيبي نسبت به گروه كنترل شد (0.061= p). همچنين بر اساس نتايج آماري آزمون تي همبسته، افزايش معني دار نروگلين1(0.001=p )، و كاهش غير معني دار اينترلوكين6 در گروه تمرين تركيبي در پس آزمون نسبت به پيش آزمون مشاهده شد. (0.889=p ) كه اين تغييرات در گروه كنترل معني دار نبود (0.331=p=0.789=p ). داده هاي پژوهش حاضر نشان داد تمرينات هوازي مقاومتي با افزايش فاكتورهاي مورد بررسي مي تواند به بهبود وضعيت بيماران باي پس عروق كرونري كمك كند.