ارزيابي روش‌هاي كنترل شيميايي و زراعي پسيل معمولي پسته، Agonoscena pistaciae (Hem.: Psyllidae)، در شرايط آزمايشگاهي و صحرايي

پسيل معمولي پسته، مهم‌ترين آفت بومي در پسته‌كاري‌هاي ايران مي‌باشد. در اين پژوهش مقادير LC50 و LC90 آفتكش‌هاي موونتو، سيوانتو، استاركل و دايابون روي اين آفت در شرايط آزمايشگاهي به دست آمد. سپس در شرايط صحرايي به همراه تيمار آب‌پاشي و كود مايع سيليكات پتاسيم عليه آفت به كار رفت. ميزان مرگ‌و‌مير پوره‌ها 3، 7، 14 و 21 روز بعد از محلول‌پاشي محاسبه گرديد. داده‌هاي صحرايي بر اساس آزمايش فاكتوريل بر پايه طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي در سه تكرارو با دو فاكتور تيمار و زمان تاثير، تجزيه آماري شد. مقادير LC50 و LC90 حشره‌كش‌ها در آزمايشات زيست‌سنجي به ترتيب براي موونتو 500.78 و 1933.88، دايابون 7259.57 و 19839.41، سيوانتو 59.85 و 193.16 و استاركل 7.19 و 36.96 ميكروليتر بر ليتر به دست آمد. ميزان تلفات آفت در شرايط صحرايي براي غلظت‌هاي كشنده 50 درصد آفت‌كش‌هاي دايابون، استاركل، سيوانتو، كود سيليكات پتاسيم، پاشش آب و آفت‌كش‌ مونتو، سه روز بعد از سم‌پاشي به ترتيب 81.33، 70.66، 57.33، 56.00، 48.00 و 45.66 درصد به دست آمد. در روز چهاردهم تلفات در تيمار موونتو به 84 درصد رسيد و به‌طور معني‌داري بيشتر از ساير تيمارها بود و در روز بيست و يكم نيز همين روند ادامه يافت. بنابراين سميت و دوام آفت‌كش‌هاي دايابون و موونتو در شرايط صحرايي بيشتر از ساير تيمارها بود و استاركل كمترين دوام را روي اين آفت نشان داد.، بر اساس نتايج اين پژوهش آفت‌كش‌ دايابون، كود سيليكات‌پتاسيم و آب پاشي به دليل سازگاري با محيط‌زيست و موونتو به دليل دوام بيشتر براي كنترل اين آفت مناسب است. همچنين آفت كش استاركل به دليل تأثير سريع مي تواند در مديريت تلفيقي پسيل معمولي پسته به كار رود.