نقش ميانجي‌گر تاب‌آوري در رابطه بين فراشناخت با اضطراب كرونا در زنان مراجعه‌كننده به مراكز بهداشت

زمينه: مطالعات متعدد نشان داده است كه رابطه‌ي پايداري بين فراشناخت و تاب‌آوري با اضطراب سلامتي رابطه دارند؛ از سويي زنان به‌عنوان بيشترين قشر آسيب‌پذير در طول حوادث و بلايا هستند و شيوع اضطراب در آن‌ها بيش از مردان است. بااين‌وجود پژوهش راجع به نقش ميانجي‌گر تاب‌آوري در رابطه بين فراشناخت با اضطراب كرونا در زنان مغفول مانده است. هدف: پژوهش حاضر باهدف تعيين نقش ميانجي‌گر تاب‌آوري در رابطه بين فراشناخت با اضطراب كرونا انجام شد. روش: روش پژوهش همبستگي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي شبكه بهداشت شهرستان شميرانات در بازه زماني 15 فروردين تا 15 خرداد سال 1400 بود. 250 نفر از زنان واجد شرايط به‌صورت در دسترس از طريق فراخوان اينترنتي انتخاب و به‌صورت آنلاين به پرسشنامه‌هاي فراشناخت و فراشناخت مثبت (بئر، 2011) اضطراب كرونا ويروس (علي پور و همكاران، 1399) و مقياس تاب‌آوري (كانر و ديويدسون، 2003) پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از آزمون همبستگي و مدل‌يابي معادلات ساختاري به‌وسيله نرم‌افزارهاي SPSS-25 و Smart PLS-3 استفاده شد. يافته‌ها: بين تاب‌آوري با اضطراب كرونا رابطه منفي معناداري (P 0/01) و بين فراشناخت با تاب‌آوري رابطه مثبت معني‌داري ( P 0/01) وجود دارد. تاب‌آوري در رابطه‌ي بين فراشناخت با اضطراب كرونا نقش ميانجي‌گري دارد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت تغيير فراشناخت و آموزش كارآمد تاب‌آوري مي‌تواند در پيشگيري از ايجاد و تداوم و تشديد اضطراب به‌ويژه اضطراب ناشي از كرونا در زنان مفيد باشد.